IJsberen marketing (gastblog)

De discussie over het klimaat en als afgeleide daarvan energie, wordt sinds kort aangevuld met ontwikkelingshulp en het adagium ‘biodiversiteit’. Vier beleidsvelden welke weliswaar raakvlakken kennen maar ook niet meer dan dat. Er zijn wel twee grootste gemene delers te benoemen. De aaibaarheidsfactor (lieve ijsbeertjes die om mama ijsbeer heen drentelen op een 65”flatpanel HDTV) én de subsidie ontvangers daarmee annex. 

De afdeling ontwikkelingshulp zag de subsidiestromen verlegd worden naar de klimaatadepten ter voorkoming van een klimaat armageddon. Windhandel doet nogal grappig goed mee. Van uw energienota gaat jaarlijks €750,- naar groene subsidies en dat wordt alleen maar meer. Uw belastingbijdrage, waarvoor dank. 

Politiek gezien een draaiknop zonder einde. De wegenbelasting is ook zo ooit begonnen. Voor wie aan de subsidiekraan lurkt… het paradijs op aarde. We weten wat het oplevert, maar niet wat het kost. Overigens weigert het openbaar bestuur telkenmale een kosten-baten analyse te maken. Zo de moord toch uitkomt, dan pas nadat ik in het hemels paradijs gearriveerd ben. 

Dat bij deze miljarden uitgaven de budgetten voor ontwikkelingshulp – om preciezer te zijn, de budgetten voor het management van de Oxfam Novibs en consorten - onder druk komen te staan is evident. Ergo, binnen het ontwikkelingsmetier werd het tijd voor het ‘Huub Huub Barbatruc’ moment. En dat werd gevonden. Het Tom Poes verzin een list momentum werd vertaald naar ‘biodiversiteit’. 

Lenie het Hart is groot geworden met wollige zeehondjes, Greenpeace met zielige walvissen, Marianne Thieme met haar weerstand tegen plofcavia’s in bierbeslag. Dus waarom als ontwikkelingsmanagement de IJsbeer niet in de strijd geworpen… 

Door klimaat opwarming verdroogt Afrika (de hongerige buikjes van vroeger). Dat komt door de Noordpool, het ijs smelt en dus gaan de IJsbeertjes dood. Marketing technisch redelijk briljant en succesvol. Biodiversiteit als legitimatie om bij de subsidiepotten te komen die tegen de plinten opklotsen. Hoezo is het budget ontwikkelingshulp verlaagd – het is nog nooit zo hoog geweest. Alleen nu noemen we het klimaat en als concreet uitvloeisel biodiversiteit. Missie geslaagd en de salarissen aan de top weer voor decennia verzekerd. 

Alleen zijn er nog nooit zoveel ijsberen geweest als nu. De Amerikanen hebben namelijk in 1975 (o.i.d.) een jachtverbod ingesteld. Bultruggen – een slordige 50.000. Dat er eens ééntje strandt op een zandbank is ook natuur – en reden voor een stille tocht natuurlijk. Korenwolven – ze worden tegenwoordig door activisten in Rotterdam gekweekt om uit te kunnen zetten tegen de aanleg van infrastructuur. Canada zit met een surplus van 400.000 zeehonden opgezadeld. Zwijnen op de Veluwe, Bambi’s in Drenthe etcetera. 

Hilarisch vind ik nog steeds de verdubbeling van de Waldwei van Leeuwarden naar Drachten. Een weg heeft daar een zandtalud nodig, zonder zinkt het asfalt in no time af. Op weg naar duistere onderaardse krochten. Tot ieders verbazing trok dat zandtalud beestjes aan, in dit geval de zandhagedis. Je verwacht het niet. De overheidsbioloog heeft er jaren over gedaan – 25 jaar - om deze zandhagedis te vangen en aan de andere kant van de sloot weer uit te zetten. Wat denk je? Blijkt onze zandhagedis een uiterst kundig zwemmert te zijn … 25 jaar lang. Ook biodiversiteit. 

Biodiversiteit is als marketing instrument bij voorbaat een doorslaand succes – kijk ook maar naar de Furby. Geef iets een gezicht en het wordt vanzelf zielig én dat geldt niet alleen voor biodiversiteit. In werkelijkheid is het nog nooit zo goed gegaan met de biodiversiteit sinds wij rivieren schoongemaakt hebben, vervuilde gronden gesaneerd hebben, luchtvervuiling zijn tegengaan. Biodiversiteit is een hoax, een reclame middel. Trap er niet in. 

Gert-Jaap van Ulzen

Reageren?

Meer van Gert-Jaap op www.gertjaap.van-ulzen.nl

ALLE BLOGS